Nigdy wczesniej nie bylam na cmentarzu o tej porze roku.
Zimą zmarli faktycznie śpią, cmentarze są senne,
plastikowe kwiaty wyglądają spod śniegu, palące się znicze
nie topią śniegu. Nic nie zakłuca spokojnego snu.
Nie byłam na tym cmentarzu już chyba z pięć lat,
czy to możliwe?
Historia danwej znajomosci,
czyli basn o tym, jak obce krainy przeobrazamy w swoje wlasne miejsce na Ziemi.
Postanowilam Cie odwiedzic. Pierwsze co dostrzegam juz z korytarza to niebieska poswiata konsoli do miksowania. Wchodze do pokoju. Blask swiec rozjasnia polmrok wieczoru. Tylko nikle smugi pomaranczowego swiatla wpadaja przez drewniane zaluzje.
Na scianach psychodeliczne ksztalty afrykanskich masek. Rytmiczne uderzania bebnow sacza sie z glosnikow ustawionych pod sufitem. Cos pachnie z niezwykla intensywnoscia. To kadzidla powtykane w specjalnie wyrzezbione drewienko. Zastanawiam sie... 'Ile Ty tu juz jestes czasu?' -'Ze trzy miesiace'- pada odpowiedz.
Nadal stoje jak wryta. Wreszcie zdaje sobie sprawe z tego, ze powinnam usiasc. Ikeowskie lozko spelnia role kanapy, lezaka i wygodnego fotela. Dodatkowo mozna je zlozyc tak, ze zajmuje niewielka powierzchnie, wszystko dokladnie obmyslone. Herbata w bialej porcelanie nie obniza swojej temperatury dzieki szklanej podstawce z okraglymi otworami na podgrzewacze. Zmyslne urzadzenie.
Pijemy te herbate pachnaca spokojem, obok owoce zalane syropem. Oczy nam blyszcza, gdy dyskutujemy nad 'Miloscia w czasach zarazy'. Stoi obok innych pozycji Marqueza rowno ustawionych na polce z jasnego drewna. Potem pokazujesz mi kilka nietypowych instrumentowmuzycznych, kolekcjonerskie perly. Muzyka gra w Tobie, oczy bladza gdzies w przestrzeni. 'A jak Ty to wszystko wezmiesz do domu?' strzelam pytaniem i natychmiast gryze sie w jezyk, uswiadamiajac sobie popelnione faux-pas. Kwituje to smiechem -'Do jakiego domu? Tu jest moj dom...'
skomentuj (0)
Nie moge spac. Nie moge zlapac ostrosci.
Roztargnienie umyslu towarzyszy mi w gorzkim zacmieniu.
Zapomnienie bywa gorzkie w skutkach.
Popadam w myslotoki.
Nic nie wiem, a nawet jesli wiedzialam, to juz zapomnialam.
Nic nie robie. Nicuje. Niceje. Nicznie. Nicnie. Nie.
Bezsens obija morde mojego rozumu.
Oczekuje innego kierunku wiatru.
Choragiewka.
skomentuj (0)
brzoza biala jak sciana
mocno sie dzis wzruszyla
nie potrafila sie otrzasnac
nie bylo wiatru
gruby trzon kasztanowca
nie potrafil ukryc rozrzewnienia
jego chropowata zwykle powierzchownosc
byla wyjatkowo miekka wilgotnoscia
boczne alejki pelne reliktow zimowo jesiennych-
jak jednosezonowych butow,
nadszarpanych, odbarwionych, do niczego.
powietrze moze swieze, ale ciezko sie nim oddycha.
skomentuj (0)
ratuje sie:
aromatyzowany goracy plyn rozgrzewa pluca
swiatelka, co ich nawet trzech kroli nie przepedzilo
niezawodnie rozswietlaja sie zakamarki
wychodze, jade, ogladam, dotykam, obserwuje
ludzmi wstrzasaja dreszcze
deszcz ze sniegiem nazywa sie tu: slush
kaptury naciagane glebiej,
palce u stop popadaja w skostnienie,
zimny wiatr umartwia twarz,
a potem juz tylko dom
wrzaca woda
puchowa posciel
skomentuj (2)
Najpierw zostałam odcięta od świata, śnieg zimą to przecież niespodziewane zjawisko.
W tym roku dla wielu, jak się okazało.
Potem zostałam zmuszona do zmiany planów, bezpodstawnie.
Wreszcie skończyła się nadzieja na setne urodziny legendarnej Prababci:
28.05.1910 - 10.01.2010
Zgasła, miała już do tego święte prawo.
Coś nieuchwytnego również zgasło i ciężko się z tym pogodzić.
I kto temu winien? Można jeszcze w coś odpukać? Można splunąć przez ramię?
Śnieżyca też nie zaszalała tak, jak miała.
Wszystko zaczyna powoli spływać.
Czekam, a czekanie w tej chwili jest jak brodzenie w sniegu.
skomentuj (0)